Page 226 - My FlipBook
P. 226
__________________ PETRAQ KOLEVICA __
Dhe ja ku e gjeti! Me gishtat e mpirë,
E ngriti, e puthi dhe ngeli i ngrirë.
Si dridhej në duar kjo kafk’ e poetit!
Figura e fratit - fantazm’ e Hamletit.
Tani, frat-o, futi kokallat në thes!
Dhe frati i fuste ngadalë, me kujdes.
Dhe thesin ata, përmbi shpinë ia vunë
Rrëshqanthi e shpunë tek ura mbi Bunë.
Tani, o frat, flaki kokallat në lumë.
Këtë. Jo! - tha frati - këtë s ’e bëj unë.
Si the mo? I thirrën - si the, ti mor qyq?
Po, ffati s ’përgjigjej se po bënte kryq.
Këputi një shqelm të dëgjojë idioti.
Po frati s’dëgjonte se lutej te Zoti.
Dhe qent’ e tërbuar s’duruan më shumë
Dhe kockat dhe ffatin, i flakën në lumë.
Dhe ikën të qeshur e duke nxituar
Të mermin shpërblimin për krimn’ e shëmtuar.
224
