Page 209 - My FlipBook
P. 209
thorra/ e t/on a
BALADA E BURRIT BALLËNDRITUR
Ishte koha madhështore,
Shqipëria kur po mbruhej,
Kur mes flakës botërore,
Fat’ i saj në letra luhej.
Kur i shkelën mbi flamurë...
Dhe i ranë për ta vdekur...
Po ky vend s’ka mbetur kurrë
Pa një burrë zemërhekur.
Papo ja! Kur Shqipërisë
Më s’i dukej dot as shenji,
Përmes zisë dhe stuhise
Del Themistokli Gërmenji.
Fjal’ e tij, si flakë zjarri,
Zjarr i ndez çdo atdhetari,
Ngre çdo zemër luftëtari,
Ngre të vdekurin nga varri!
Edhe ngrihen që pa gdhirë
Gjithë komitat si më parë
As me gjumë s’janë ngirë
Dhe as gunat s’kanë tharë.
207
