Page 234 - My FlipBook
P. 234
PETRAQ KOLEVICA
AI QANTE VËRTET ATË DITË
Ai qante vërtet atë ditë
Qante vërtet...
Nën qiellin gri,
Në një mot me shi,
Qante shpirti i tij.
Tek shihte të tërë atë turmë njerëzish që shkonte
ashtu pareshtur, e heshtur, pa zhurmë, ngadalë,
Pa fjalë të qullur, kokulur përherë si t’ishin,
skllevërit më të pavlerë në këtë botë, ndërsa
spiunët anekënd hetonin me dhelpëri e ligësi për të
gjetur ndokënd me sytë pa lot.
Ai qante vërtet atë ditë
Qante vërtet...
Nën qiellin gri,
Në një mot me shi,
Qante shpirti i tij.
Tek shihte motra, vëllezër, shokë, shoqe, miq,
të njohur, të panjohur, nxënës, mësues, studentë,
profesorë, akademikë me kapelë republike në dorë,
punëtorë të gjorë dhe gjithë njerëzit e tjerë,
veten e tij, një popull të mjerë, aq shumë të
232
